یوهَنّائے سئیمی کاگد
1
دْرود
1 چه کِلیسائے کماشئے نێمگا په دُردانگێن گایوسا که په دل منا سکّ دۆست اِنت.
2 او دُردانگ! دْوا کنان که تئیی سجّهێن کار په شَرّی دێما برئونت و تئیی جسم و جان، هم تئیی روهئے پئیما دْراه و سلامت ببیت. 3 باز گَل و شادان بوتان که لهتێن سنگت آتک و گواهی‌اِش دات که تئو راستیئے وپادار ائے، بزان وتی زِندا راستیئے سرا گوازێنگا ائے. 4 هچ چیزّ منا چه اِشیا گێشتر شادانَ نکنت که بِشکنان منی چُکّ راستیئے سرا زِندَ گوازێننت.
براتانی مَدت کنگ
5 او دُردانگ! تئو براتانی* 1‏:5 «براتئے» مانا هر باورمند اِنت، مردێن و جنێن. سجّهێن کاران گۆن وپاداریا کنئے، تُرے آ بێگانگ ببنت. 6 آیان، باورمندانی دێما په تئیی مِهرا گواهی داتگ. اے سکّێن شَرّێن کارے بیت که تئو آیان هما پئیما سات و سپرا رئوان بکنئے که هُدائے رزا اِنت. 7 چیا که آ په هما نامئیگی† 1‏:7 بزان ایسّا مَسیهئے نام. سر گپتگ‌اَنت و چه ناباوران‡ 1‏:7 اَسلیگێن یونانی نبشتانکَ گوَشیت: «چه درکئومان». کُمکے نگپتگِش. 8 گڑا ما باید اِنت چُشێن مردمان مَدت بکنێن، تان ما په راستیئے دێما برگا همکار ببێن.
9 چیزّے په کِلیسایا نبشتگُن، بله دیوتْریپیس که مستریئے لۆٹۆک اِنت، مئے اِهتیارا نمَنّیت. 10 وهدے وت بیایان، آییئے کارانی هساب و کتابا کنان، چیا که مئے هِلاپا درۆگێن بُهتام شنگ و تالان کنگا اِنت. په اینچُکا هم بسَّ نکنت، براتان وشّ‌آتکَ نکنت و آ دگران هم که براتان وشّ‌آتک کنگَ لۆٹنت په اے کارا نئیلیت و آیان چه کِلیسایا درَ کنت و گلّێنیت.
11 او دُردانگ! بدیئے رَندگیریا مکن، نێکیئے رَندگیریا بکن. هرکَس که نێکیَ کنت چه هُدائے نێمگا اِنت، بله آ که بدیَ کنت هُدایی ندیستگ. 12 سجّهێنان، دیمیتْریوسئے بارئوا شَرّێن گواهی داتگ، تنتنا راستیئے جِندا هم. ما هم همے ڈئولا گواهیَ دئیێن و وتَ زانئے که مئے گواهی راست و بَرهَکّ اِنت.
گُڈّی هبر
13 بازێن چیزّے هست‌اَت که په تئو بنبشتێنان، بله نلۆٹان گۆن کلم و کاگدا ببنت. 14 اُمێتوار آن که په همے زوتّان ترا بگندان و دێم په دێم گپّ و تْران بکنێن.
15 ترا سُهل و آسودگی سر بات! دۆست ترا دْرود و درهباتَ گوَشنت. تئو هم دۆستان یک یکّا په نام، دْرود و درهبات سر کن.

*1:5 1‏:5 «براتئے» مانا هر باورمند اِنت، مردێن و جنێن.

†1:7 1‏:7 بزان ایسّا مَسیهئے نام.

‡1:7 1‏:7 اَسلیگێن یونانی نبشتانکَ گوَشیت: «چه درکئومان».